Trans Alara’nın Kavaklı’da Bir Gece Açık Unuttuğu Balkon Kapısı

Alara o akşam eve geldiğinde saatin kaç olduğuna bakmamıştı. Telefonunu çantasından çıkarıp mutfak tezgâhının üzerine bıraktı, montunu antredeki sandalyenin arkasına astı ve doğrudan salona geçti. Gün boyunca koşturmuştu. Tek istediği ayakkabılarını çıkarıp biraz sessizlik içinde oturmaktı.

Beylikdüzü’nün Kavaklı tarafında yaklaşık iki yıldır aynı evde yaşıyordu. İlk taşındığında bölgeyi pek tanımıyordu. Zaman içinde hangi sokaktan yürürse daha çabuk eve ulaşacağını, akşam saatlerinde hangi marketin daha sakin olduğunu, hatta karşı apartmanın ışıklarının yaklaşık kaçta söndüğünü bile öğrenmişti.

İnsan bir yerde yeterince uzun süre yaşayınca farkında olmadan küçük alışkanlıklar ediniyor.

Alara’nın alışkanlıklarından biri de eve girer girmez balkon kapısını birkaç dakika açmaktı.

O gece de aynısını yaptı.

Fakat kapatmayı unuttu.

Kavaklı’da Sıradan Başlayan Bir Akşam

Hava gündüzden daha serindi. Balkon kapısı açılınca salonun içindeki sıcak hava yavaş yavaş dağıldı. Perde hafifçe hareket ediyor, dışarıdan zaman zaman araba sesleri geliyordu.

Alara mutfağa geçti.

Kendisine kahve hazırladı, telefonundaki mesajlara baktı ve koltuğun köşesine oturdu. Bir süre sosyal medyada gezindi. Ardından televizyonu açtı ama ne izlediğine pek dikkat etmedi.

Her şey son derece sıradandı.

Gece ilerledikçe dışarıdaki sesler azalmaya başladı. Kavaklı’nın gündüz saatlerindeki hareketliliğinden geriye uzaktan gelen birkaç motor sesi ve ara sıra sokaktan geçen araçların farları kalmıştı.

Saat gece yarısını geçtiğinde Alara telefonunu şarja taktı.

Sonra salondaki ışığı kapattı.

Tam yatak odasına doğru giderken perdenin hareket ettiğini gördü.

Durdu.

“Balkonu kapatmadım.” diye söylendi.

Salona geri döndü.

Aslında hikâye burada bitebilirdi. Kapıyı kapatacak, yatacak ve ertesi sabah bunu tamamen unutacaktı.

Ama balkonun önüne geldiğinde yerde küçük beyaz bir kâğıt gördü.

Balkondaki Küçük Kâğıt

Alara önce kâğıdın dışarıdan rüzgârla geldiğini düşündü.

Eğilip aldı.

Katlanmış küçücük bir kâğıttı. Market fişine benzeyen ince bir şey. Üzerinde yalnızca tükenmez kalemle yazılmış iki kelime vardı:

“Kapıyı kapat.”

Alara birkaç saniye boyunca yazıya baktı.

Sonra istemsizce balkondan dışarı çıktı.

Aşağı baktığında kimse görünmüyordu.

Karşı apartmanın birkaç dairesinde ışık yanıyordu. Sokakta park edilmiş araçlar vardı. Bir apartmanın girişindeki sensörlü lamba kısa süreliğine yandı, ardından tekrar söndü.

“Çocukların saçmalığıdır.” diye düşündü.

Fakat hemen ardından başka bir şey aklına geldi.

Oturduğu kat, birinin sokaktan kâğıt atabileceği kadar alçak değildi.

Üstelik balkonun ön kısmı açıktı ama yan tarafları camla kapalıydı. Rüzgârın küçücük bir kâğıdı tam salon kapısının önüne bırakması mümkündü elbette.

Ama üzerine yazılmış cümle fazla tesadüfi görünüyordu.

Alara’nın Aklına Takılan Ayrıntı

Balkon kapısını kapattı ve kilidi kontrol etti.

Sonra perdeyi çekti.

Beş dakika önce uykusu gelen Alara’nın artık uyuyası yoktu.

Kâğıdı mutfak masasının üzerine bıraktı. Bir bardak su aldı ve yeniden salona geçti.

Kendi kendine mantıklı bir açıklama bulmaya çalışıyordu.

Belki kâğıt gün içinde balkona düşmüştü.

Belki önceki gün gelmişti.

Belki üzerinde yazan şey balkon kapısıyla bile ilgili değildi.

Fakat bunların hiçbiri onu tam olarak rahatlatmadı.

Bir süre sonra telefonunu aldı ve yakın bir arkadaşına fotoğrafını gönderdi.

Arkadaşı birkaç dakika sonra cevap verdi:

“Rüzgâr getirmiştir. Korku filmi yazma kafanda.”

Alara güldü.

Haklı olabilirdi.

Telefonu bıraktı.

Sonra yeniden balkona baktı.

Kapalıydı.

Bu kez gerçekten yatağa gitti.

Sabah Olunca Her Şey Daha Normal Görünüyordu

Sabah güneş salonun içine vurduğunda gece yaşananların tamamı biraz anlamsız görünmeye başlamıştı.

Geceleri insanın zihni küçük ayrıntıları büyütebiliyor. Sabah olduğunda aynı şeylere bakınca neden bu kadar düşündüğünü anlamıyorsun.

Alara da öyle hissetti.

Kahvesini hazırladı ve balkona çıktı.

Kavaklı’da sıradan bir sabah başlamıştı. İnsanlar işe gidiyor, araçlar sokaktan geçiyor, uzaktan bir servis minibüsünün sesi geliyordu.

Geceki sessizlikten eser yoktu.

Tam içeri girecekken balkonun sağ köşesinde bir şey fark etti.

Küçük bir mandal.

Eski tip ahşap çamaşır mandallarından biriydi.

Alara’nın evinde ahşap mandal yoktu.

Üst kata baktı.

Sonra gülmeye başladı.

Bir anda bütün gizem çözülmüş gibiydi.

Gizem Öğleden Sonra Çözüldü

Öğleden sonra apartmandan çıkarken üst katta oturan komşusuyla karşılaştı.

Alara biraz tereddüt ettikten sonra gece bulduğu kâğıdı sordu.

Kadın önce anlamadı.

Sonra birden hatırladı.

Bir gece önce küçük yeğeni onlardaydı. Balkonda kâğıtlara bir şeyler yazıp uçak yapıyormuş. Kadın birkaç kez balkon kapısını açık bıraktığı için çocuğa “kapıyı kapat” demiş.

Çocuk da duyduğu cümleyi kâğıtlardan birinin üzerine yazmış.

Sonrası tahmin edildiği gibiydi.

Kâğıt balkondan aşağı uçmuş.

Ahşap mandal da muhtemelen aynı balkondan düşmüştü.

Alara birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Ardından gece boyunca kurduğu bütün ihtimalleri düşünüp kahkaha attı.

Komşusu neden güldüğünü anlayamadı.

Alara da anlatmadı.

Beylikdüzü’nde Bazen Küçük Şeyler Hikâyeye Dönüşüyor

Büyük şehirlerde yaşarken çoğu gün birbirine benziyor. Sabah çıkılıyor, akşam eve dönülüyor. Aynı yollar, aynı binalar ve çoğu zaman aynı yüzler görülüyor.

Fakat bazen küçücük bir ayrıntı sıradan bir geceyi hatırlanacak bir hikâyeye dönüştürebiliyor.

Alara için Kavaklı’daki o gece tam olarak böyleydi.

Sonradan arkadaşlarına anlattığında herkes farklı bir yorum yaptı. Biri kâğıdı görür görmez polisi arayacağını söyledi. Bir başkası hiç önemsemeyeceğini anlattı. En yakın arkadaşı ise hâlâ aynı cümleyi kullanıyordu:

“Ben sana korku filmi yazma demiştim.”

Alara artık her duyduğunda gülüyordu.

Fakat olaydan sonra değiştirdiği küçük bir alışkanlığı vardı.

Eve geldiğinde yine balkon kapısını açıyordu.

Kavaklı’nın akşam havasını seviyordu ve bundan vazgeçmeye niyeti yoktu.

Ama artık salondan çıkarken kapıya mutlaka bakıyordu.

Kavaklı ve Beylikdüzü’nün Günlük Hayatından Hikâyeler

Beylikdüzü yalnızca büyük sitelerden, geniş caddelerden ve yoğun trafikten oluşmuyor. Kavaklı gibi mahallelerde yaşanan küçük günlük olaylar ilçenin başka bir tarafını gösteriyor. Bazen balkondan düşen bir kâğıt, bazen sokakta karşılaşılan eski bir tanıdık, bazen de yıllardır önünden geçilen bir dükkânın kapanması insanların hafızasında beklenmedik izler bırakabiliyor.

Bu yüzden Beylikdüzü ve çevresini anlatırken yalnızca yer isimlerinden söz etmek yerine burada yaşayan insanların küçük hikâyelerine de bakmak gerekiyor.

Alara’nın açık unuttuğu balkon kapısı da büyük bir olay değildi.

Hatta ertesi gün açıklaması ortaya çıktığında oldukça komik bir yanlış anlaşılmaya dönüşmüştü.

Ama muhtemelen yıllar sonra Kavaklı’daki o evden söz edildiğinde Alara’nın ilk hatırlayacağı şeylerden biri yine o küçük beyaz kâğıt olacak.

Ve üzerinde yazan iki kelime:

“Kapıyı kapat.”